معـ ـبر

سوگند به مَعبر،
که زمین است. و منِ انسان، مأمور عبور از خطرهای آن.

و سوگند به پنجره یِ چوبـی،
آن هنگام که به سویِ خنده هایِ کودکانه باز می شود.


فصل اولِ زندگیِ من روی زمین، تمام شد.
فصلِ اول، بیست و نه ژوئن بود.
فصلِ اول، شناختنِ آغاز بود.

حالا، فصل دوم شروع شده است.
فصلِ دوم، طیِ مسیر است. مسیری به سمتِ خطر، برای گذشتن از خطر. مسیری به سمتِ باز کردنِ معبر، برای عبور از معبر. مسیری به سمتِ پنجره یِ چوبی که باز می شود به سویِ و برایِ دیدن خنده های کودکانه. برای لمسِ آرامش، و امنیت. و امنیت. و امنیت.
اما،
برای آن، باید تلاش کرد.
فصلِ دوم، تلاش است.

376 + 649

شنبه, ۱۸ شهریور ۱۳۹۶، ۱۰:۱۷ ق.ظ
بسم الله

من هنوز هم وقت شادی،
دلارامِ حامد زمانی را گوش می دهم.
نمی توانم از این نوا جدا شوم.
مثل حالایِ حالایم،
که لباس نو به تن کرده ام و آماده ی رفتن به خانه ی خواهر اولی هستم،
اما کامپیوتر دارد با صدای کمی بلند، دلارام را پخش می کند،
همان جایی ست که می گوید:
منم آن
منم آن
منم آن ریزه خورِ خوانِ کریمش
که به کس کار ندارم
بجز آن یار ندارم
به کسی کار ندارم
ثمنی غیر دلم بر سرِ بازار ندارم
منِ نالایقِ ناقابلِ نالان چه کنم
با همه درماندگی و 
دوری و شرمندگی و
بندگی و بی ثمری
پیشِ همان شَه
که کریم است و رحیم است و
همان یارِ قدیم است

ارسال نظر

نظر دادن تنها برای اعضای بیان ممکن است.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.